Trzy zapisy, jeden numer:
- 05251/2020505
- +49 5251 2020505
- +49 (0)5251 2020505
Człowiek od razu widzi, że to trzy razy to samo łącze. Porównanie znakowe widzi trzy różne wartości. I właśnie tu zawodzi większość systemów rozpoznawania dzwoniących – nie na interfejsie, nie na centrali telefonicznej, lecz na jednej linijce logiki porównania.
Co porównanie musi wyrzucić
Między numerem, który zgłasza sieć telefoniczna, a numerem w danych klienta leży pięć rodzajów różnic:
- Numer kierunkowy kraju – raz +49, raz 0049, raz wcale.
- Wiodące zero numeru kierunkowego miasta, które międzynarodowo odpada.
- Znaki rozdzielające: ukośnik, łącznik, kropka, spacja.
- Nawiasy wokół zera – najgorsze, bo są jednym i drugim naraz.
- Numer wewnętrzny, raz doklejony, raz oddzielony łącznikiem.
Kto to wszystko wyrzuci i porówna ostatnie dziewięć cyfr, trafia tę samą osobę – i nikt nie musiał wcześniej porządkować bazy danych.
Dlaczego dziewięć, a nie osiem
Osiem byłoby wygodniejsze. Osiem znajdowałoby więcej. Osiem jest błędne.
Przy +49 5251 2020505 ostatnie osiem znaków to `12020505`. Cięcie pada w środek numeru kierunkowego miasta. Trafiony zostaje wtedy każdy, kto przypadkiem nosi tę samą sekwencję cyfr na końcu – gdzieś w Niemczech, w innym mieście, bez żadnego związku z dzwoniącym.
I to obce nazwisko stoi wtedy przy dzwonku na ekranie. Błędny dzwoniący jest gorszy niż żaden – nikt nie sprawdza informacji, którą system pokazuje pewnie.
Jak różnie producenci sobie z tym radzą
Przy badaniu ponad czterdziestu systemów ukazuje się wielka rozpiętość – od wzorowego po bezużyteczny.
Przypadek najsurowszy
Pewne hiszpańskie oprogramowanie księgowe pisze o swoim filtrze telefonicznym dosłownie, że wartość musi „zgadzać się znak po znaku, łącznie ze znakami szczególnymi jak '+', '#' i '-'".
To jest jednoznaczne – i twarde. Numer, który jest tam prowadzony jako „+34 871 590159", nie zostanie znaleziony przez „+34871590159". Spacja się liczy.
Dla takich systemów portal wysyła kilka zapisów po kolei. Przy systemie z wyszukiwaniem po części ciągu znaków te warianty byłyby zabezpieczeniem; tutaj są samym działaniem.
Przypadek wzorowy
Dwa systemy rozwiązały ten problem za nas, zanim zapytaliśmy.
Pewne niemieckie oprogramowanie dla pośredników prowadzi pole ze znormalizowanymi numerami i pisze przy tym, że można po nim szukać numeru znormalizowanego „w całości lub częściowo". Znormalizowany znaczy: system sam porządkuje zapisy, zanim porówna. Częściowo znaczy: wystarczy kawałek.
Pewien francuski CRM opisuje swój filtr telefoniczny jako wyszukiwanie zawartego ciągu znaków – po numerach stacjonarnych i komórkowych naraz, w jednym jedynym parametrze.
U obu nasza lista wariantów byłaby teoretycznie zbędna. Mimo to ją wysyłamy: silnik nie rozstrzyga dla każdego systemu z osobna, co pomija.
Co dlatego piszemy producentom
W każdym zapytaniu do producenta oprogramowania stoi ten sam akapit:
To najtańsze ulepszenie, jakie producent może wprowadzić – i jedyne, które przynosi pożytek wszystkim jego klientom naraz.
Częste pytania
Dlaczego mój CRM nie znajduje dzwoniącego?
Najczęściej dlatego, że porównuje się to, co napisane, zamiast tego, co miano na myśli. Dzwoniący zgłasza się jako „+49 5251 2020505", w CRM stoi „05251/2020505". Dla porównania znakowego to dwie różne wartości.
Jak należałoby porównywać poprawnie?
Obie strony sprowadzić do samych cyfr i porównywać po ostatnich dziewięciu znakach. Odpadają wtedy numer kierunkowy kraju, wiodące zero, nawiasy, ukośniki i spacje – a ten sam numer pozostaje tym samym numerem.
Dlaczego dziewięć, a nie osiem?
Ponieważ osiem znaków przy niemieckim numerze tnie w środku numeru kierunkowego miasta. Trafiony zostaje wtedy ten, kto przypadkiem ma tę samą sekwencję cyfr na końcu – a przy dzwonku na ekranie stoi niewłaściwe nazwisko.
Czy muszę najpierw uporządkować swoje numery?
Nie. Właśnie o to chodzi: to porównanie ma wytrzymać zapisy, a nie zbiór ma je odłożyć. Kto najpierw musi znormalizować swoją bazę danych, przesunął problem w niewłaściwe miejsce.