Program, który się zawiesza, jest irytujący. Program, który pokazuje komunikat o błędzie, jest nieprzyjemny. Program, który milczy i nic nie znajduje, jest niebezpieczny - bo nikt nie zauważa, że coś jest zepsute.
Przy rozpoznawaniu dzwoniącego wygląda to tak: telefon dzwoni, kafelek pyta CRM, CRM odpowiada pustą listą, kafelek pokazuje „Nieznany". Wszystko działa. Wszystko jest na zielono. A mimo to nic się nie zgadza.
Trzy drogi, którymi połączenie staje się po cichu błędne
Po pierwsze: szukano w złym miejscu
Pewien program dla kancelarii prawnych oferuje wyszukiwanie pełnotekstowe w kontaktach. W jego pomocy stoi, że jest ono szczególnie przydatne, gdy dzwoni klient, a ma się tylko numer telefonu. W opisie interfejsu stoi natomiast tylko, że szukane słowo zostaje „zastosowane do różnych pól kontaktu".
Jakich - nie stoi nigdzie. Gdyby numerów telefonów wśród nich nie było, nie przyszedłby żaden komunikat o błędzie. Przyszłaby pusta lista - przy każdej rozmowie, tygodniami, bez tego, żeby ktoś podejrzewał wyszukiwanie.
Dlatego tam pytamy, zamiast próbować. Próba nie mogłaby odróżnić „źle szukano" od „nie ma".
Po drugie: pole wyszukiwania zostało zignorowane
Przypadek najbardziej nieprzyjemny - i to on sprawił, że powstało u nas zabezpieczenie.
Pewien skandynawski CRM przyjmuje swoje wyszukiwania przez ogólne wywołanie, w którym rolę gra nazwa pola wyszukiwania. Gdyby ta nazwa była błędna, do pomyślenia byłyby dwie odpowiedzi: komunikat o błędzie - albo zwykłe pominięcie nieznanego pola.
W drugim przypadku wróciłby cały zbiór, ze stanem 200. Kafelek pokazałby wtedy jako dzwoniącego pierwszy lepszy wpis.
Od tego czasu jest strażnik: po odpowiedzi sprawdza się, czy numer trafienia rzeczywiście zgadza się z szukanym. Co nie pasuje, odpada, a w dzienniku stoi, że odpadło. Błąd zgłasza się w ten sposób sam, zamiast po cichu witać niewłaściwą osobę.
Po trzecie: błąd stoi w treści odpowiedzi
Pewien niemiecki program dla pośredników odpowiada na błędne logowanie zwykłym błędem HTTP. Błąd przy przetwarzaniu - na przykład brakujące uprawnienie do modułu adresowego - zgłasza natomiast w treści odpowiedzi, przy stanie 200.
Bez ostrożności brakujące uprawnienie wyglądałoby więc dokładnie tak samo jak „numeru tam nie ma": pusta lista, żadnego zgłoszenia.
Portal sprawdza teraz ten kod wyraźnie. Przy wdrożeniu różnica między „brak uprawnień" a „nic nie znaleziono" to połowa poszukiwania przyczyny - a bez niej podejrzenie pada na CRM klienta, gdzie nie ma czego szukać.
Dlaczego wolimy zapytać, niż zgadywać
W każdym zapytaniu do producenta oprogramowania stoi dlatego akapit, który wyjaśnia, dlaczego piszemy, zamiast po prostu zacząć:
To nie jest nieufność wobec producenta. To spostrzeżenie, że połączenie, które po cichu nic nie znajduje, jest gorsze niż żadne połączenie - brak zna przynajmniej każdy.
Po czym poznać to we własnej firmie
Kto używa rozpoznawania dzwoniących i podejrzewa, że rozpoznaje ono za mało, niech sprawdzi najlepiej w tej kolejności:
- Czy przeglądane są wszystkie pola telefonu, czy tylko pierwsze?
- Czy porównuje się znak po znaku, czy po cyfrach?
- Czy przy celowo błędnym zapytaniu przychodzi błąd, czy pusta lista?
- Czy w dzienniku stoi coś, gdy nic nie znaleziono - czy zupełnie nic?
Ostatnie pytanie jest najważniejsze. Systemu, który nie notuje własnej porażki, nie da się sprawdzić.
Częste pytania
Dlaczego po prostu nie wypróbujecie interfejsu?
Ponieważ nieudana próba nie rzuca się tu w oczy jako błąd. Wyszukiwanie, które nie przegląda numerów telefonów, nie odpowiada błędem - odpowiada pustą listą. Wygląda to jak „dzwoniącego tam nie ma".
Czym jest strażnik?
Kontrolą po odpowiedzi: trafienie zostaje pokazane dopiero wtedy, gdy jego numer rzeczywiście zgadza się z szukanym. Jeśli obcy system omija nasze pole wyszukiwania i wydaje cały zbiór, odpada wszystko, co nie pasuje - a w dzienniku stoi, że tak się stało.
Czy HTTP 200 nie oznacza, że wszystko jest w porządku?
Nie. Niektóre interfejsy odpowiadają zawsze 200 i umieszczają wynik w treści odpowiedzi. Brakujące uprawnienie wygląda wtedy dokładnie tak samo jak „nic nie znaleziono" - dopóki nie zajrzy się wyraźnie do treści.
Co to oznacza dla wdrożenia?
Że różnica między „brak uprawnień" a „nic nie znaleziono" to połowa poszukiwania przyczyny. Bez tego rozróżnienia ktoś szuka pół dnia - a podejrzenie pada na CRM klienta.